Jorrit heeft het plan om naar Zambia te reizen en weer eens bij het schooltje te gaan kijken. Dat is inmiddels al een hele tijd geleden door de coronaperiode. Natuurlijk hebben we in die tijd contact gehad via Whatsapp, mail en telefoon. Maar met eigen ogen zien hoe het gaat is echt wel eens goed. Dus kondigt hij zijn bezoek aan (hij is heel welkom), koopt een ticket en pakt zijn backpack in.
Op 2 januari brengen Walter en ik hem naar het treinstation in Geldermalsen. Omdat we nog snel naar een ander perron moeten, is het afscheid kort. Jorrit installeert zich na een dikke knuffel en dan fluit de conducteur en vertrekt de trein. Wij zwaaien en roepen nog ‘Goede reis!’ en dan is hij weg voor bijna drie weken.
Het was heel druk voor en na de Kerst, we hebben niet zoals anders veel kunnen voorbereiden. Dus geen cadeautjes mee? Jawel, voor de familie Maunda beschilder ik bekers met hun naam en een leuke afbeelding. Voor de school kijkt Jorrit ter plekke waar ze behoefte aan hebben.
Om 19.30 zal het vliegtuig vertrekken. Storm Henk raast behoorlijk rond en ik maak me zorgen. Maar we horen niets, dus gaan we er maar van uit dat het allemaal goed gaat. Dan in alle vroegte een appje van Jorrit: ‘Ha, aansluiting gemist door vertraging, nu vanavond pas vlucht naar Lusaka. Krijg wel hotel in Nairobi (Kenia) voor de dag, maar is nog een heel gedoe.’ Het blijkt dat het vliegtuig door Henk op Schiphol al een uur vertraging had. Toen ze na een turbulente nacht in Nairobi aankwamen, waar Jorrit 1,5 uur de tijd zou hebben om over te stappen, vertrok het vliegtuig naar Lusaka al. Ik liet Peter weten dat zijn gast later kwam. Hoeveel later? Geen idee. Jorrit kreeg ontbijt en een hotelkamer en ging een poosje slapen.
‘De vlucht vertrekt om 22.15 uur en komt volgens planning aan om 23.55 Zambiaanse tijd,’ appt Jorrit: ‘Als ik dan de bagage heb en door immigration ben, kan het wel 1 uur zijn. En dan nog geld pinnen en een taxi regelen.’ Nee, dat is voor de familie Maunda niet handig. Dus boekt Jorrit een hotel in het centrum van Lusaka. Peter appt nog dat het niet nodig is, hij kan gewoon ’s nachts aankomen. Maar dat wil Jorrit niet. Bij daglicht is het al ingewikkeld de taxichauffeur uit te leggen waar de school staat, laat staan in de donkere nacht! Want lantaarnpalen, die kennen ze niet…
De volgende ochtend appt Peter dat Jorrit is gearriveerd en ik slaak een zucht van opluchting…
