Mijn oude basisschool, de Koningin Beatrixschool in Buren, heeft ons schooltje uitgekozen als project waar de kinderen geld voor gaan inzamelen. Geweldig natuurlijk, maar dan is het natuurlijk wel belangrijk dat de kinderen ook weten waar het geld naartoe gaat. Daarom mocht ik in elke klas wat komen vertellen over de school, waar ik pas weer op bezoek ben geweest. Na veel uitgebreider dan gepland intensief kletsen in 9 groepen had ik geen stem meer over, maar wat was het ontzettend leuk om te doen!
Eigenlijk was ik van tevoren bang dat de kinderen het misschien een beetje saai zouden vinden, mijn verhaal met alleen maar wat stilstaande foto’s en niet erg veel flitsend spektakel. Maar dat viel heel erg mee. Ze luisterden heel aandachtig, van de kleuters tot de groep-achters. Maar daarna begon het leukste pas: de vragen!
Want wat stelden ze er veel; hele originele, moeilijke, grappige, ontroerende en vooral hele goede vragen. Van de niet eenvoudige te beantwoorden ‘hoe komt het nou precies dat ze daar zo arm zijn’, tot eigenlijk wel de leukste: ‘als ze geen geld hebben, hoe komen die moeders dan aan melk voor hun baby?’
Ook waren er meteen ideeën en oplossingen. ‘Als de rijke mensen nou een beetje van hun geld aan de arme mensen geven, dan is het toch opgelost?’ Verschillende kinderen wilden ook meteen spontaan iets van hun zakgeld afstaan, toen ze zagen wat ze daar in Zambia allemaal niet hebben. Maar tegelijk zagen ze ook dat hun leeftijdgenoten daar in veel dagelijkse dingen juist ook hetzelfde zijn als zij.
Ik kijk nu al uit naar de volgende keer, als ik weer terug mag komen. Hier weer eens naar school gaan was op deze manier minstens zo leuk als 20 jaar geleden.
