Jaren geleden hadden we voor Peters vrouw Sera al eens een naaimachine gekocht. Daarmee kon ze haar uitstekende gevoel voor mode helemaal uitleven. Ze maakte de mooiste creaties voor zichzelf, haar gezin, voor vrienden, buren en familie. Maar ook uniformpjes voor de schoolkinderen werden door haar gemaakt en gerepareerd. Een mooie besparing voor de school en een welkome bron van extra inkomsten voor het gezin. Die naaimachine was alweer een tijdje stuk en bleek niet meer te repareren.
Tijdens mijn bezoek ging ik samen met haar naar de wijk Kamwala, waar veel Indiase winkels stoffen maar ook naaimachines verkopen. De elektrische varianten bleken best prijzig, maar vond ze zelf ook niet nodig. Het werd dus een ‘ouderwetse’ waarbij je zelf moet trappen.
Heel enthousiast pakte ze hem thuis uit. Peter en ik gingen, zonder handleiding, aan de slag om het onderstel te monteren. Een waar IKEA-project. Al snel merkten we dat er toch echt een onderdeel miste: het wiel was nergens op te bevestigen.
Ik stelde voor om de volgende dag terug te gaan naar de winkel, dan zouden ze het vast wel voor ons in orde kunnen maken. We hadden toch nog wel garantie?
Maar daar opnieuw een paar uur voor op en neer reizen en dat zware ding weer in de bus meeslepen zag Peter niet zitten. Hij belde de volgende ochtend om half zeven dus al ‘zijn’ lasser, een oud leerling die met de slaap nog in zijn ogen een kwartiertje later aankwam met zijn lasapparaat.
Nadat ik een YouTube-filmpje liet zien van hoe het geheel eigenlijk hoort te werken, ging hij meteen aan de slag. Een stuk ijzer van een oud schoolbankje werd verzaagd tot dwarsbalkje en op de juiste plek gevestigd. Gaatje erin, boutje erdoor en hoppa: klaar.
Sera’s zus, een ervaren naaister, installeerde de rest van het apparaat en tot mijn verbazing werkte het zowaar. Nu kan Sera weer aan de slag en heeft ze, naast haar werk voor de school en het gezin, ook haar eigen zaakje en inkomsten.
