De waterpomp en pomp voor de tuin zijn allebei al minstens één keer kapot gegaan. Soms konden ze nog gerepareerd worden, maar uiteindelijk konden we er toch niet onderuit: er moest een nieuwe komen.
Voor de schooltuin, gelukkig al jaren een bron van verse groenten en inkomsten, kochten we onlangs waterpomp nummer drie. Die tuin ligt vlakbij een riviertje waar het hele jaar door water stroomt. Maar dat is nog ruim honderd meter van de tuin, aan de andere kant van het spoor.
Met gieters of emmers zou het de hele dag kosten om dat flinke stuk land water te geven. En dat water is hard nodig, in de zeven á acht maanden per jaar dat er geen druppel regen valt.
Daarom kocht Peter een draagbare pomp met benzinemotor. Met 100 meter dikke tuinslang onder het spoor door, kunnen hij en zijn tuinhulpjes zo iedere week een keer flink water geven om de mais en andere planten aan de gang te houden. Misschien ligt het aan het vieze water, waar allerlei plastic afval in drijft, of aan het iedere week weer sjouwen met het zware apparaat. Maar langer dan een jaar of 3 houden deze ‘made in China’ pompen het niet vol.
De pas gezaaide mais was inmiddels al opgekomen en begon al te verdrogen, dus er was haast bij om die weer van water te kunnen voorzien.
Die andere onmisbare bron van water, de waterput voor het drink- en waswater bij de school, heeft ook een gemotoriseerde pomp nodig om het water uit het 150 meter diepe gat omhoog te krijgen richting de watertank, hoog op een stellage zodat het van daaruit weer naar de kraan kan stromen.
Ook die pomp heeft in de vier jaar dat hij draait al veel te verduren gehad. Een brandje in de stoppenkast waardoor hij kortsluiting kreeg, een kapotte pijp en nu dan ook de pomp zelf die niet meer te repareren bleek.
Peter kocht nu een iets duurder en dus hopelijk wat degelijker model, in de hoop dat ze wat langer meegaan.
