De afgelopen maanden waren er veel kleine en grotere ongelukken, ziektes en sterfgevallen bij Peter in de familie, onder leerlingen en onder het personeel:
- Persis, het dochtertje van leerkracht Richard Banda, had een 1-kwacha munt ingeslikt, waarmee ze naar het ziekenhuis moest om die op veilige wijze te verwijderen.
- Zijn eigen vier kinderen kregen allemaal een keer malaria. Zeker bij jonge kinderen een ziekte die gevaarlijk kan zijn en waar dus op tijd de juiste medicijnen bij nodig zijn.
- Meester Saulos Nkhoswe werd gebeten door een hond en had een serie injecties nodig.
- Juf Janet Ngoma struikelde op de veranda en viel met haar hoofd tegen een metalen buis. Twee van haar tanden waren gebroken en moesten operatief verwijderd worden.
- Peters vader, die al langer een zwakke gezondheid had, werd ziek en lag een tijd in het ziekenhuis. Hij overleed uiteindelijk.
- Peters vrouw Sera viel van een pickup-truck toen die, volgeladen met mensen op weg naar een begrafenis, in botsing kwam met een andere auto. Ze had een lichte hersenschudding.
- Simon, het zoontje van Peters zus verdronk terwijl hij op familiebezoek was aan de andere kant van het land. Het lichaam naar huis vervoeren voor de begrafenis was duur.
De meeste Zambianen zijn niet verzekerd tegen dit soort tegenslagen. Voor medische hulp is er de openbare gezondheidszorg, maar die is overbelast, met beperkte middelen en kwaliteit en lange wachttijden.
Als je dringend hulp nodig hebt, ben je dus beter af bij één van de klinieken of ziekenhuizen. Maar daar hangt natuurlijk een prijskaartje aan. Die zijn dus vooral toegankelijk voor de rijkere bovenlaag van de bevolking. Als je daar niet toe behoort, hoop je dat je familie of je werkgever kan bijspringen als het nodig is.
Peters familie en de personeelsleden van de school verdienen geen volwaardig salaris. Als alles meezit, is het genoeg om het einde van de maand te halen met huur en eten. Maar echt sparen is er niet bij, dus bij tegenvallers als deze komen ze er niet mee uit.
Vanuit Nederland springen we dan bij om hen te helpen. Want het personeel vormt toch het hart van de school. Als zij niet kunnen werken door ziekte, of niet rondkomen van hun beperkte vergoeding, lijdt hun werk op school daar meteen onder.
Gelukkig vallen de kosten naar Nederlandse maatstaven best mee, maar toch telden al deze gevallen bij elkaar behoorlijk op. Projecten als de nieuwe meubels en de afwerking van het gebouw hebben daardoor wat vertraging opgelopen.
We hopen voor de komende tijd op wat minder pech voor de mensen rond de school. Hoe graag we ze ook helpen als het nodig is, we besteden het gespaarde geld natuurlijk liever aan leukere uitgaven.
